Blogserie: De afvallers - II

In deze blogserie vertelt Monique je over de verhalen van haarzelf en haar man Maarten. Zij zijn samen al ruim 45kg afgevallen. Dit is de twee blog uit de serie.

Mijn partner Maarten en ik hebben in oktober een workshop van Rosanne gehad die er toe leidde dat Maarten zich inschreef voor het ‘in-je-kracht-programma’. Ik was nogal huiverig, niet alleen vanwege de financiën, maar ook vanwege mijn fysieke beperkingen.

Ik heb een hele slechte rug en een dusdanig dik medisch dossier dat ik in 2013 volledig ben afgekeurd.  Al meerdere keren heb ik een revalidatietraject gevolgd. Het resultaat van die trajecten was dat ik steeds meer klachten kreeg en dat ik bewegingsangst kreeg.

Die angst leidde ertoe dat ik steeds vaker ging liggen als de klachten toenamen en steeds vaker mijn toevlucht nam tot medicijnen. Mijn spierkracht nam af en mijn rug werd steeds instabieler, waardoor mijn klachten ook steeds meer toenamen.

Dit patroon heb ik zelf een paar jaar geleden al doorbroken. Ik ben toen bij een reguliere sportschool vooral mijn ‘core’ gaan trainen. Dit ging redelijk goed en twee jaar geleden heb ik ook weer een hond genomen om ook buiten voldoende beweging te krijgen. Maar huiverig voor adviezen van anderen, bleef ik altijd. Dat was een van de redenen waarom ik in eerste instantie niet mee wilde doen aan het ‘in-je-kracht-programma’, want wat weten die jonge trainers zonder medische opleiding nou van mijn lijf af. Ook had ik het idee dat een personal trainer me zou aansporen tot ver voorbij mijn grens.

Inmiddels volg ik het programma wel en ik moet zeggen dat veel lof uitgaat naar Bart en Roy. Ik leer aan te geven waar mijn grens ligt, want niet zij dwingen mij daarover heen, maar ikzelf, en daarmee ben ik mijn eigen vijand.

Luisteren naar mijn lijf is een belangrijke les.  En deze twee mannen die geen medische opleiding hebben gehad, weten wel degelijk waar ze over praten en weten ze ook welke oefeningen voor mij geschikt zijn en welke juist niet. Ze leren me ook om op een verstandige manier mijn grens op te zoeken.

Ik wil niet zeggen dat ik geen pijn heb…. Naast de altijd aanwezige pijn in m’n rug en de uitstralende pijn in mijn benen heb ik af en toe nog veel AU erbij. Een goede AU, een spierpijn AU die eigenlijk wel goed voelt en gelukkig ook steeds sneller verdwijnt.

Ik voel me serieus genomen en merk dat de positieve stimulans van de heren mij goed doet. Nog belangrijker is dat ik me steeds sterker voel. Ik merk dat mijn bil- en buikspieren in kracht toenemen en ook dat mijn conditie beter wordt. Al met al neemt de stabiliteit van mijn rug toe en dat heeft een positieve uitwerking op mijn hele leven.